Google Sponsorship Advertise

خرید شارژ و بسته اینترنتی همراه اول، ایرانسل و رایتل

شارژ نیاز دارید؟ بسته اینترنتی لازم دارید؟ با شارژل همه چی تو سه سوت!

برای صادرات گاز به ترکمنستان، کم کاری کردیم


مدیرعامل سابق شرکت بهینه سازی مصرف سوخت گفت: اگر پشتکار لازم و کافی برای اجرایی شدن صادرات گاز به پاکستان وجود داشت می توانستیم این قرارداد را تاکنون اجرایی کنیم.

منتشر شده در تاریخ 1396/07/15 - 2 ماه پیش
خبرگزاری مهر: مدیرعامل سابق شرکت بهینه سازی مصرف سوخت گفت:اگر پشتکار لازم و کافی برای اجرایی شدن صادرات گاز به پاکستان وجود داشت می توانستیم این قرارداد را تاکنون اجرایی کنیم.  پس از لغو تحریم‌ها و حتی به جرات می‌توان گفت: از چندین ماه پیش از امضای برجام، هیات‌های متفاوتی از کشور‌های مختلف به ایران رفت و آمد می‌کردند تا جای پای خود را پیش از امضای این توافقنامه در بخش‌های مختلف اقتصادی ایران از جمله صنعت نفت و گاز محکم کنند. در همین راستا گفتگوها، جلسات و دیدار‌هایی پی در پی برای بررسی زوایای مختلف این صنعت سرمایه بر که به نحوی مزیت ایران به شمار می‌رود، انجام و تلاش شد تا یک فضای مشترک همکاری بین صنعت نفت کشور با سایر فعالان بین الملل این صنعت تعریف شود.
به همین منظور تفاهنامه‌های مطالعاتی زیادی بین ایران و کمپانی‌های بزرگ به امضا رسید. آنچه در این میان می‌توانست ایران را در رسیدن به اهداف خود در صنعت نفت یاری کرده تا با سهولت و سرعت بیشتری در این راه گام بردارد، وجود یک برنامه یا نقشه راه از پیش تعیین شده و دقیق بود. نقشه‌ای که با توجه به تحولات آینده جهان و به ویژه منطقه خاورمیانه بتواند ریل گذاری این بخش از اقتصاد را برای طولانی مدت تامین کند. یکی از مهم‌ترین تصمیمات ایران در این زمینه وضعیت حضورش در بازار‌های بین المللی صنعت گاز است. برای بررسی جوانب این موضوع گفتگویی داشتیم با نصرت الله سیفی، مدیر عامل سابق شرکت بهینه سازی مصرف سوخت که در ادامه می‌خوانید:
ارزیابی شما از وضعیت کنونی سبد جهانی مصرف انرژی چیست؟
نخست درباره تصویر کلی جهانی گاز باید گفت که میزان مصرف ذغال سنگ و نفت رو به کاهش است چرا که موجب افزایش آلایندگی می‌شود و ایالات متحده بر خلاف آنچه در ظاهر فعالیت‌های آن وجود دارد، به طور جدی در پی بهینه سازی است. البته که همه کشور‌ها و همه مصرف کنندگان انرژی به دنبال کاهش مصرف کربن هستند.
شرایط آینده این سبد مصرفی را چطور می‌دانید؟
هدف بلند مدت و غایی این روند کاهش مصرف کربن را می‌توان «برقی کردن» دانست، اما برای رسیدن از مصرف نفت و ذغال سنگ به مصرف برق، باید ابتدا گاز را وارد سبد مصرفی خود کنیم. این در حالی است که اولین (ایران) و دومین (روسیه) دارندگان منابع گازی جهان در منطقه خاورمیانه قرار دارند البته به این، منابع ترکمنستان و قطر را نیز می‌توان اضافه کرد. به طور کلی می‌توان گفت: عمده ذخایر گاز جهانی در بخش خاورمیانه قراردارد.
ایران تاکنون در راستای هم مسیر شدن با این روند جهانی چه کرده است و چه اقداماتی می‌تواند انجام دهد؟
در چنین شرایطی تنها جای خالی یک برنامه و طرح جامع احساس می‌شود که بر اساس آن بتوانیم یک مسیر مشخص را در بخش‌های مختلف صنعت انرژی از جمله تولید و صادرات گاز در نظر بگیریم. گفتنی است که تا زمان تدوین این طرح که البته مجلسی‌ها قول داده اند تا پایان امسال نهایی می‌شود، باید اقدامات کوتاه مدت (فوری) را انجام داد. به عبارتی دیگر آن بخش از اقذامات که می‌تواند در کوتاه مدت انجام شود، همانند توسعه میادین مشترک، اجرای طرح‌های سی. ان. جی، ازدیاد صادرات گاز به ترکیه، عراق و حتی اتمام خط لوله صلح و صادرات گاز از آن طریق در دست اجرا قرار گیرد تا بعد با استفاده از طرح جامع انرژی اقدام به تدوین راهبرد انرژی در سطح کلان‌تر کنیم.
با توجه به فعالیت موازی سایر همسایگان در زمینه صادرات گاز، ایران چقدر زمان برای اجرای اهداف خود دارد؟
حدفاصل اجرای برنامه‌های کوتاه مدت و به اصلاح نقد با برنامه‌های مدون طرح جامع انرژی نباید بیش از یک سال و نیم باشد چرا که سایر کشور‌ها چنین طرحی در دست داشته و بر اساس آن عمل می‌کنند.
به عقیده شما کندی حضور ایران در زمینه تجارت گاز می‌تواند منجر به سلب بازار‌های مصرف شود؟
بازار گاز نقطه‌ای یا منطقه‌ای است. حالت جهانی و فرا مرزی تامین آن نیز به شکل ال. ان. جی است. باید در نظر داشت که در حال حاضر آنقدر گاز تولید نمی‌شود که بازار‌ها جهانی سلب شوند، اما به هر حال باید هر چه سریع‌تر میزان صادرات را افزایش داد. با توجه به سرعت رشد فناوری‌های روز دنیا احداث خطوط لوله گازی یا واحد‌های ال. ان. جی حدود ۳ تا ۴ سال زمان می‌برد بنابراین ما باید کمتر از ۵ سال دیگر به تدوین برنامه جامع پرداخته و استراتژی گازی مان را مشخص کنیم. البته معتقدم گاز می‌تواند سرمنشا تولید محصولاتی با ارزش افزوده بالاتر باشد و سوزاندن آن کم لطفی محسوب می‌شود؛ بنابراین باید یک بخش مهمی از طرح جامع انرژی را به تجارت تکنولوژی تخصیص دهیم.
گاز می‌تواند سرمنشا تولید محصولاتی با ارزش افزوده بالاتر باشد و سوزاندن آن کم لطفی محسوب می‌شود؛ بنابراین باید یک بخش مهمی از طرح جامع انرژی را به تجارت تکنولوژی تخصیص دهیم
با توجه به اینکه در بخش دیپلماسی کشور همچنان گفت و شنود‌هایی در زمینه تحریم‌ها وجود دارد، در صورت اجرای تحریم‌ها ایران چه رویکردی را در پیش گیرد که منافع حداکثری ملی را تامین کند؟
در بخش تحریم‌ها آنچه می‌تواند محور قرار گیرد، اعتماد است. به این معنا که در زمان تحریم، بهتر است که بر اساس اعتمادی که بین طرفین وجود دارد صادرات گاز انجام شود. چرا که چنین رویه‌ای به ایجاد یک رابطه متقابل منجر می‌شود که ارزش راهبردی آن بیش از منافع اقتصادی است.
در پایان ارزیابی تان از عملکرد ایران در بخش بازار‌های صادراتی چیست؟
در مقوله صادرات گاز به پاکستان می‌توان به جرات گفت که کم کاری کردیم. قیمت گاز صادراتی ما به پاکستان نباید کمتر از باقی قیمت‌های صادراتی گاز ایران باشد. با وجود تمام حواشی که پاکستانی‌ها به بهانه‌های مختلف برای سرباز زدن از اجرای این خط لوله آوردند و حتی با در نظر گرفتن حاشیه‌های داخلی در احداث این خط باز هم کم کاری کردیم و اگر پشتکار لازم و کافی برای اجرایی شدن این خط لوله وجود داشت می‌توانستیم این قرارداد را تاکنون اجرایی کنیم.

می‌تواند به اجرای آن امیدوار بود؟
بله. همچنان هم معتقدم می‌توان آن را زنده و اجرایی کنیم. چرا که می‌توانیم بین ۸ تا ۱۰ درصد از تجارت جهانی گاز و صادرات ۴۵۰ میلیون مترمکعبی را در دست بگیریم. البته بهتر است اجرای این سیاست‌ها را از منطقه خاورمیانه و همسایگانمان آغاز کنیم. البته در بخش تولید ال. ان. جی در حد همان پروژه ایران ال. ان. جی فعالیت کنیم، ولی آن اولویت خود قرار ندهیم.
خبرگزاری مهر: مدیرعامل سابق شرکت بهینه سازی مصرف سوخت گفت:اگر پشتکار لازم و کافی برای اجرایی شدن صادرات گاز به پاکستان وجود داشت می توانستیم این قرارداد را تاکنون اجرایی کنیم.
پس از لغو تحریم‌ها و حتی به جرات می‌توان گفت: از چندین ماه پیش از امضای برجام، هیات‌های متفاوتی از کشور‌های مختلف به ایران رفت و آمد می‌کردند تا جای پای خود را پیش از امضای این توافقنامه در بخش‌های مختلف اقتصادی ایران از جمله صنعت نفت و گاز محکم کنند. در همین راستا گفتگوها، جلسات و دیدار‌هایی پی در پی برای بررسی زوایای مختلف این صنعت سرمایه بر که به نحوی مزیت ایران به شمار می‌رود، انجام و تلاش شد تا یک فضای مشترک همکاری بین صنعت نفت کشور با سایر فعالان بین الملل این صنعت تعریف شود.
به همین منظور تفاهنامه‌های مطالعاتی زیادی بین ایران و کمپانی‌های بزرگ به امضا رسید. آنچه در این میان می‌توانست ایران را در رسیدن به اهداف خود در صنعت نفت یاری کرده تا با سهولت و سرعت بیشتری در این راه گام بردارد، وجود یک برنامه یا نقشه راه از پیش تعیین شده و دقیق بود. نقشه‌ای که با توجه به تحولات آینده جهان و به ویژه منطقه خاورمیانه بتواند ریل گذاری این بخش از اقتصاد را برای طولانی مدت تامین کند. یکی از مهم‌ترین تصمیمات ایران در این زمینه وضعیت حضورش در بازار‌های بین المللی صنعت گاز است. برای بررسی جوانب این موضوع گفتگویی داشتیم با نصرت الله سیفی، مدیر عامل سابق شرکت بهینه سازی مصرف سوخت که در ادامه می‌خوانید:
ارزیابی شما از وضعیت کنونی سبد جهانی مصرف انرژی چیست؟
نخست درباره تصویر کلی جهانی گاز باید گفت که میزان مصرف ذغال سنگ و نفت رو به کاهش است چرا که موجب افزایش آلایندگی می‌شود و ایالات متحده بر خلاف آنچه در ظاهر فعالیت‌های آن وجود دارد، به طور جدی در پی بهینه سازی است. البته که همه کشور‌ها و همه مصرف کنندگان انرژی به دنبال کاهش مصرف کربن هستند.
شرایط آینده این سبد مصرفی را چطور می‌دانید؟
هدف بلند مدت و غایی این روند کاهش مصرف کربن را می‌توان «برقی کردن» دانست، اما برای رسیدن از مصرف نفت و ذغال سنگ به مصرف برق، باید ابتدا گاز را وارد سبد مصرفی خود کنیم. این در حالی است که اولین (ایران) و دومین (روسیه) دارندگان منابع گازی جهان در منطقه خاورمیانه قرار دارند البته به این، منابع ترکمنستان و قطر را نیز می‌توان اضافه کرد. به طور کلی می‌توان گفت: عمده ذخایر گاز جهانی در بخش خاورمیانه قراردارد.
ایران تاکنون در راستای هم مسیر شدن با این روند جهانی چه کرده است و چه اقداماتی می‌تواند انجام دهد؟
در چنین شرایطی تنها جای خالی یک برنامه و طرح جامع احساس می‌شود که بر اساس آن بتوانیم یک مسیر مشخص را در بخش‌های مختلف صنعت انرژی از جمله تولید و صادرات گاز در نظر بگیریم. گفتنی است که تا زمان تدوین این طرح که البته مجلسی‌ها قول داده اند تا پایان امسال نهایی می‌شود، باید اقدامات کوتاه مدت (فوری) را انجام داد. به عبارتی دیگر آن بخش از اقذامات که می‌تواند در کوتاه مدت انجام شود، همانند توسعه میادین مشترک، اجرای طرح‌های سی. ان. جی، ازدیاد صادرات گاز به ترکیه، عراق و حتی اتمام خط لوله صلح و صادرات گاز از آن طریق در دست اجرا قرار گیرد تا بعد با استفاده از طرح جامع انرژی اقدام به تدوین راهبرد انرژی در سطح کلان‌تر کنیم.
با توجه به فعالیت موازی سایر همسایگان در زمینه صادرات گاز، ایران چقدر زمان برای اجرای اهداف خود دارد؟
حدفاصل اجرای برنامه‌های کوتاه مدت و به اصلاح نقد با برنامه‌های مدون طرح جامع انرژی نباید بیش از یک سال و نیم باشد چرا که سایر کشور‌ها چنین طرحی در دست داشته و بر اساس آن عمل می‌کنند.
به عقیده شما کندی حضور ایران در زمینه تجارت گاز می‌تواند منجر به سلب بازار‌های مصرف شود؟
بازار گاز نقطه‌ای یا منطقه‌ای است. حالت جهانی و فرا مرزی تامین آن نیز به شکل ال. ان. جی است. باید در نظر داشت که در حال حاضر آنقدر گاز تولید نمی‌شود که بازار‌ها جهانی سلب شوند، اما به هر حال باید هر چه سریع‌تر میزان صادرات را افزایش داد. با توجه به سرعت رشد فناوری‌های روز دنیا احداث خطوط لوله گازی یا واحد‌های ال. ان. جی حدود ۳ تا ۴ سال زمان می‌برد بنابراین ما باید کمتر از ۵ سال دیگر به تدوین برنامه جامع پرداخته و استراتژی گازی مان را مشخص کنیم. البته معتقدم گاز می‌تواند سرمنشا تولید محصولاتی با ارزش افزوده بالاتر باشد و سوزاندن آن کم لطفی محسوب می‌شود؛ بنابراین باید یک بخش مهمی از طرح جامع انرژی را به تجارت تکنولوژی تخصیص دهیم.
گاز می‌تواند سرمنشا تولید محصولاتی با ارزش افزوده بالاتر باشد و سوزاندن آن کم لطفی محسوب می‌شود؛ بنابراین باید یک بخش مهمی از طرح جامع انرژی را به تجارت تکنولوژی تخصیص دهیم
با توجه به اینکه در بخش دیپلماسی کشور همچنان گفت و شنود‌هایی در زمینه تحریم‌ها وجود دارد، در صورت اجرای تحریم‌ها ایران چه رویکردی را در پیش گیرد که منافع حداکثری ملی را تامین کند؟
در بخش تحریم‌ها آنچه می‌تواند محور قرار گیرد، اعتماد است. به این معنا که در زمان تحریم، بهتر است که بر اساس اعتمادی که بین طرفین وجود دارد صادرات گاز انجام شود. چرا که چنین رویه‌ای به ایجاد یک رابطه متقابل منجر می‌شود که ارزش راهبردی آن بیش از منافع اقتصادی است.
در پایان ارزیابی تان از عملکرد ایران در بخش بازار‌های صادراتی چیست؟
در مقوله صادرات گاز به پاکستان می‌توان به جرات گفت که کم کاری کردیم. قیمت گاز صادراتی ما به پاکستان نباید کمتر از باقی قیمت‌های صادراتی گاز ایران باشد. با وجود تمام حواشی که پاکستانی‌ها به بهانه‌های مختلف برای سرباز زدن از اجرای این خط لوله آوردند و حتی با در نظر گرفتن حاشیه‌های داخلی در احداث این خط باز هم کم کاری کردیم و اگر پشتکار لازم و کافی برای اجرایی شدن این خط لوله وجود داشت می‌توانستیم این قرارداد را تاکنون اجرایی کنیم.

می‌تواند به اجرای آن امیدوار بود؟
بله. همچنان هم معتقدم می‌توان آن را زنده و اجرایی کنیم. چرا که می‌توانیم بین ۸ تا ۱۰ درصد از تجارت جهانی گاز و صادرات ۴۵۰ میلیون مترمکعبی را در دست بگیریم. البته بهتر است اجرای این سیاست‌ها را از منطقه خاورمیانه و همسایگانمان آغاز کنیم. البته در بخش تولید ال. ان. جی در حد همان پروژه ایران ال. ان. جی فعالیت کنیم، ولی آن اولویت خود قرار ندهیم.
با دوستان به اشتراک گذارید
نشر با ذکر منبع بلامانع است